ترور اعتماد ایرانیان با فرمول اردوگاه‌های کره شمالی

 به گزارش فردای خبر- وقتی بعد از یک روز کاری به خانه برمی‌گردیم، دلمان می‌خواهد در کنار خانواده آرامش بگیریم و با مرور شبکه‌های مجازی، از حال دوستان و جامعه باخبر شویم. اما گاهی همین گشت‌وگذار در فضای مجازی، به‌جای ایجاد حس دلگرمی، ما را با موجی از دعواها، قضاوت‌های تند و تمسخر‌ها رو‌به‌رو می‌کند که ناخودآگاه ما را به لاک دفاعی می‌برد.

پلتفرم‌های خارجی با اجرای یک پروژه انزواسازی پنهان در تلاش‌اند تا با ترور اعتماد اجتماعی، ما را در میان شلوغی‌های اینترنت به تنهاترین انسان‌ها تبدیل کنند و سرمایه بی‌بدیل همدلی را از ما بگیرند.

سلول‌های انفرادی بدون دیوار

برای درک ریشه این رفتار‌های دوقطبی‌ساز، باید به یکی از عجیب‌ترین تاکتیک‌های روانی در اردوگاه‌های کمونیست‌های کره برای اسرای آمریکایی نگاهی بیندازیم.

 در آن اردوگاه‌ها، اسرا در سلول‌های انفرادی حبس نمی‌شدند، اما نگهبانان برای جلوگیری از اتحاد سربازان، سیستم اعتماد گروهی را نابود کردند؛ آنها به اسرایی که حتی کوچک‌ترین خبر یا اشتباهی از هم‌رزمانشان را گزارش می‌دادند، پاداش‌های ناچیزی می‌دادند.

در نتیجه، هیچ سربازی به بغل‌دستی‌اش اعتماد نداشت و تمام ارتباطات صمیمانه قطع شد. امروز نیز ماشین‌های رسانه‌ای آمریکا با دادن پاداش‌هایی مثل لایک و فالوور به محتوا‌های تخریبی و تمسخرآمیز، دقیقاً همین سلول‌های انفرادی بدون دیوار را بازتولید کرده‌اند تا کاربران به یکدیگر کنایه بزنند و پیوند‌های اجتماعی فرو بپاشد.

توقف چرخه پاداش‌دهی به تخریب

اولین قدم برای مقابله با این ماشین تفرقه‌ساز، تغییر رفتار خودمان در مواجهه با محتوا‌های جنجالی است. وقتی پستی را می‌بینیم که در حال تمسخر یک فرد یا یک باور جمعی است، لایک کردن یا بازنشر آن دقیقاً همان پاداشی است که الگوریتم‌ها برای نابودی ارتباطات ما به آن نیاز دارند. ما باید آگاهانه تصمیم بگیریم این چرخه فرسایشی را متوقف کنیم و به محتوا‌هایی که بذر کینه و فاصله می‌کارند، هیچ واکنش مثبتی نشان ندهیم.

احیای فرهنگ مواسات و خدمت

در برابر فضایی که تلاش می‌کند ما را از هم دور کند و حس بدبینی را رواج دهد، پادزهر اصلی بازگشت به ریشه‌های اصیل فرهنگی و دینی خودمان است. رهبر معظم انقلاب در پیام راهبردی اخیر خود، با اشاره به جایگاه و سیره حضرت زهرا (س)، بر اهمیت «مواسات در جامعه و خدمت بی‌منّت» تأکید کرده‌اند. وقتی ما در فضای واقعی و حتی در دل همین شبکه‌های مجازی، به جای مچ‌گیری رویکردی حمایتگرانه داشته باشیم و بدون چشم‌داشت به اطرافیانمان یاری برسانیم، دیوار‌های این انزوای تحمیلی به‌سرعت فرو می‌ریزد.

عبور از غرور کاذب برای اثرگذاری

فضای ملتهب مجازی با ترویج رفتار‌های دوقطبی، به مخاطب القا می‌کند که فرد برنده کسی است که با تحقیر دیگران، خودش را برتر نشان دهد. اما راه عبور از این بحران، توجه به معنای واقعی توانمندی است؛ چنانچه رهبر معظم انقلاب به‌زیبایی بیان می‌کنند که شخص توانمند نباید خود را «همچون تافته‌ای جدا بافته» بداند، بلکه باید دغدغه رشد داشته و «خود را یک عنصر مؤثر در جامعه تعریف کند». کسی که در پی وصل کردن دل‌ها و گره‌گشایی از اطرافیان است، هرگز اسیر بازی تفرقه رسانه‌ها نخواهد شد.

ارتباطات انسانی، رفاقت‌های پاک و کانون گرم خانواده، ارزشمندترین دارایی‌های ما هستند که ماشین‌های رسانه‌ای بیگانه نباید به آن دستبرد بزنند. با درک هدف پشت پرده پلتفرم‌ها برای ایجاد بی‌اعتمادی، این قدرت را پیدا می‌کنیم که آغوش خانواده و جامعه را گرم‌تر نگه داریم. با دوری گزیدن از دعوا‌های بی‌حاصل مجازی و تکیه بر محبت به یکدیگر، هیچ فرمول روانی‌ای نمی‌تواند به هدف خود یعنی ترور اعتماد اجتماعی در کشور ما دست یابد و ما با انسجام بیشتری آینده را خواهیم ساخت.