«بارگاه شمسالشموس»؛ روایت ارادت یک هنرمند به امام رضا (ع)
مرضیه بیگی اردکانی، نقاش، از خلق تابلوی «بارگاه شمسالشموس» با الهام از ارادتش به امام رضا (ع) و تجربه یک سال کما در جوانی میگوید؛ اثری که پس از سالها زیارت، سرانجام در سال ۱۴۰۵ به پایان رسید.
به گزارش فردای خبر- اثر نقاشی «بارگاه شمسالشموس» به هنرمندی مرضیه بیگی اردکانی در نگاهخانه حوزه هنری رونمایی شد. این اثر با محوریت امام رضا(ع)، با تکنیک رنگروغن و در ابعاد ۱۲۰ در ۸۰ سانتیمتر در سال ۱۴۰۵ خلق شده است.
بیگی درباره شکلگیری ایده این اثر گفت: چند سالی است که در مسیر طراحی و نقاشی قدم میگذارم. این تابلو به ارادت من به حضرت علی بن موسیالرضا(ع) برمیگردد؛ ارادتی که ریشه در اتفاق مهمی در زندگی خودم دارد.
او افزود: چند سال پیش، زمانی که در سن بسیار جوانی بودم، بر اثر یک ویروس مغزی به کما رفتم و حدود یک سال در این وضعیت بودم. بعد از آن، به لطف و عنایت امام رضا(ع) سلامتیام را به دست آوردم و دوباره به زندگی برگشتم. بعد از این اتفاق تصمیم گرفتم هر ماه به مشهد مقدس بروم و تا جایی که میتوانم، تنها یا همراه خانواده، به پابوس امام رضا(ع) مشرف شوم.
این هنرمند ادامه داد: این رفتوآمد تقریباً ۱۱ سال ادامه داشت. البته در سالهای اخیر کمتر شده، اما خدا را شاکرم که این توفیق را داشتم و توانستم بارها به زیارت امام رضا(ع) بروم. در تمام این سالها، گوشه ذهنم این بود که بتوانم روزی حرم آقا را نقاشی کنم.
بیگی درباره آغاز این نقاشی توضیح داد: تصمیم گرفتم طرحی را انتخاب کنم که با خاطرات و زیارتهایم ارتباط داشته باشد. در زمانهایی که به مشهد میرفتم، از قسمتهای مختلف حرم عکس میگرفتم و در نهایت به این نتیجه رسیدم که بخشی از حرم را که برای خودم خاطرهانگیزتر بود، نقاشی کنم.
او افزود: من همیشه وقتی به مشهد میرفتم، در صحن انقلاب یا در نزدیکی سقاخانه، جایی را انتخاب میکردم که روبهروی گنبد حرم امام رضا(ع) باشد. معمولاً کمی عقبتر مینشستم و به گنبد نگاه میکردم و دوست داشتم این تصویر همیشه در ذهن و چشمم باقی بماند. به همین دلیل همین قسمت را برای نقاشی انتخاب کردم.
این نقاش درباره روند خلق «بارگاه شمسالشموس» گفت: شروع این نقاشی به چند سال پیش برمیگردد، اما متأسفانه بعد از آغاز کار، مشکلاتی پیش آمد که باعث شد بین مراحل نقاشی فاصله بیفتد. کار به مرور زمان ادامه پیدا کرد تا اینکه امسال توانستم تابلو را به نتیجه برسانم.
بیگی یکی از انگیزههای مهم خود برای خلق این اثر را پیوند معنوی میان امام رضا(ع) و حضرت ابوالفضل العباس(ع) عنوان کرد و گفت: زمانی که تصمیم گرفتم این تابلو را بکشم، همیشه در ذهنم بود که حضرت ابوالفضل العباس(ع) و امام رضا(ع) ارادت خاصی به یکدیگر دارند. با خودم فکر میکردم که حرمهای این دو بزرگوار از هم فاصله دارند و چه خوب است که تابلویی از امام رضا(ع) بکشم و آن را به حرم حضرت ابوالفضل(ع) اهدا کنم.
او ادامه داد: یکی از اهداف اصلی من از خلق این اثر همین بود. در تمام این مسیر با خودم صحبت میکردم و از حضرت امالبنین(س) کمک میخواستم تا در این راه یاریام کند و بتوانم این نیت را به سرانجام برسانم.
این هنرمند با بیان اینکه «بارگاه شمسالشموس» برای او تنها یک اثر هنری نیست، اظهار کرد: شاید این تابلو در ظاهر یک نقاشی باشد و شاید تصویر مشابه آن در جاهای مختلف دیده شده باشد، اما برای من این تابلو بسیار پرخاطره و مقدس است. هیچوقت با کفش کنار آن ننشستم که نقاشی کنم و همیشه سعی کردم همانطور که در حرم امام رضا(ع) با پای برهنه وارد صحن میشوم، این نقاشی را هم با همان حال و هوا انجام دهم.
بیگی افزود: نمیتوانم بگویم چه اندازه کنار این تابلو زیارت عاشورا خوانده شده، دعای کمیل و دعای امینالله خوانده شده، روضه برگزار شده و قرآن خوانده شده است. چون روند خلق این اثر طولانی بود، در این مدت دعاها، سلامها، مداحیها و سخنرانیهای زیادی گوش میکردم و احساس میکردم با هر حرکت قلممو، خشخش حرم امام رضا(ع) و گنبد ایشان را روی بوم پیاده میکنم.
او «بارگاه شمسالشموس» را اثری سرشار از معنویت توصیف کرد و گفت: این تابلو برای من نور است. زمانی که تابلو تمام شد و آن را قاب گرفتم و به اینجا آوردم، دلتنگ شدم و آنقدر گریه کردم که نمیدانستم چه کار کنم. مدتی است که تابلو در خانه ما نیست و همین دوری برایم سخت است.
این هنرمند درباره نیت اولیه خود برای اهدای اثر به حرم حضرت ابوالفضل(ع) نیز توضیح داد: بعد از اینکه تصمیم گرفتم تابلو را به حرم حضرت ابوالفضل(ع) ببرم، به پسرم گفتم که من این تابلو را نذر حرم حضرت ابوالفضل(ع) کردهام و قرار بوده خودم آن را ببرم. اما بعد تصمیم گرفتم تا زمانی که زنده هستم، تابلو پیش خودم بماند.
بیگی افزود: دوست دارم اگر خدا توفیق داد و توانستم چندین نمایشگاه برگزار کنم، این تابلو در معرض دید مردم قرار بگیرد تا مردم آن را ببینند و نوری که از این اثر میتابد، در دل آنها هم وجود داشته باشد. بعد از آن، اگر خدا توفیق شهادت نصیبم کرد، این تابلو به یادگار از من در حرم حضرت ابوالفضل(ع) بماند.
او در پایان درباره این اثر گفت: این داستان یک تابلوی ۱۲۰ در ۸۰ سانتیمتر است که نامش بارگاه شمسالشموس است. امیدوارم حضرت زهرا(س) این اثر را از من قبول کرده باشند و حضرت امالبنین(س) نیز آن را پسندیده باشند.